Końcowe przemówienie Kardynała, Francis George, O.M.I na Pierwszomajowym wiecu w Grand Park.

Drodzy przyjaciele:

Jest jedno słowo, które dobrze wyjaśnia, dlaczego jesteśmy razem tutaj dzisiaj,

To słowo brzmi – Szacunek!

Szacunek – znaczy, że każda osoba ma ludzką godność i powinna być traktowana jako dziecko Boże. Szacunek znaczy, że rodziny, w których każdy z nas uczył się, co to znaczy być człowiekiem, nie powinne być rozłączone, czyli mężowie nie powinni być odseparowani od ich żon ani matki od swoich dzieci. Szacunek - znaczy, że ludzie, którzy, od wielu lat, są częścią społeczno-ekonomicznych struktur tego kraju nie powinni teraz być traktowani jakoby nic nie znaczyli, ich wkład należałoby zignorować a ich samych wysłać do ich kraju. Szacunek jest tym właśnie głównym celem, dlaczego tutaj zebraliśmy się razem.

Czym szacunek nie jest? Szacunek wcale nie znaczy, że każde działanie powinno być usprawiedliwione albo, że ludzie nie są odpowiedzialni za swoje życie. Szacunek wcale nie znaczy, że nasz kraj nie powinien uporządkować nieludzkie sytuacje, które określają nasze granice i upokarzają nas wszystkich. To nie znaczy, że powinniśmy ignorować handel ludźmi i eksploatację imigrantów szukających pracy i przyzwoitego życia. Szacunek wcale nie znaczy, że nie powinniśmy krytykować rządów innych krajów, gdy one zaniedbują dostarczać podstawowych potrzeb dla swoich ludzi i dla ich rozwoju.

Żądanie, by respektować każdego, jest zarazem wołaniem, w obecnym czasie,

o reformy naszych imigracyjnych praw. Katoliccy Biskupi Stanów Zjednoczonych, wraz z wieloma innymi religijnymi i cywilnymi przedstawicielami, już od dłuższego czasu apelowali do naszego Kongresu, by przeprowadził wszechstronną reformę imigracyjnego ustawodawstwa, które będzie respektowało prawa Stanów Zjednoczonych, będzie sprawiedliwe dla wszystkich i będzie gościnne dla tych, którzy niestety czują się obcymi ludźmi wśród nas. Jestem bardzo wdzięczny wam wszystkim tutaj obecnym i wszystkim tym, którzy popierają to wołanie o reformy. Jestem dumny ze wszystkich wysiłków włożonych w tę akcje przez księży Archidiecezji, przez przedstawicieli innych religii i ludzi świeckich im towarzyszącym.

My, którzy jesteśmy z ludźmi w ich radościach i smutkach, w ich utrapieniach i desperacjach, wiemy, że ludzie przychodzą do naszego kraju z wielu powodów: dla osobistego bezpieczeństwa, dla ekonomicznych szans, dla lepszego wykształcenia oraz, by jednoczyć rodziny. Wiemy również, że przytłaczająca większość z tych, którzy przychodzą do nas wnoszą witalność w nasze wspólne życie, wnoszą pragnienie pracowania w naszym systemie ekonomicznym, i wnoszą obecność, która powoduje postęp i wzmocnienie naszego kraju. Bardzo doceniamy nieoceniony wkład wniesiony przez tych, którzy pragną mieszkać w godności i wolności. Są oni naszymi braćmi i siostrami, i powinniśmy... i będziemy robić wszystko, by mogli tu być legalnie. Zrobimy to nie tylko z szacunku dla nich, ale też z szacunku do nas samych.

Nie przyszliśmy tu sami. Bóg jest zawsze z nami wtedy, kiedy spełniamy Jego świętą wolę. Przedłóżmy więc nasze plany i pragnienia, nasze cele i programy przed sprawiedliwym Bogiem, który kocha nas nade wszystko i od Niego pochodzi nasza godność, która żąda szacunku. Ostatecznie, wszystko, co posiadamy i czym jesteśmy jest darem, dlatego razem teraz podziękujmy Wszechmocnemu Bogu.